جامعه دلخواه ما

در لابلای خطوط این سخنرانی تاریخی میتوان به جامعه ای که ما خواهان انیم پی ببرید.بیشتر برای کسانی که یا ما را کمونیست و یا باستانگرا میدانند:

برای پی ریزی جامعه ای بکوشیم که در آن حکومت بیشتر از یک قاتل عادی حق

  قاتل بودن نداشته باشد. و وقتیکه بصورت حیوانی درنده عمل کند، با خودش نیزچون با حیوانی درنده عمل شود.

 برای پی ریزی جامعه ای بکوشیم که در آن جای کشیش در کلیسای خودش باشد و

 جای دولت در مراکز کار خودش، نه حکومت در موعظه مذهبی کشیشان دخالت کند

 و نه مذهب به بودجه و سیاست دولت کاری داشته باشد.

 برای پی ریزی جامعه ای بکوشیم که در آن همچنانکه قرن گذشته ما قرن اعلام

 تساوی حقوق مردان بود، قرن حاضر ما قرن اعلام برابری کامل حقوقی زنان با

 مردان باشد.

 برای پی ریزی جامعه ای بکوشیم که در آن آموزش عمومی و رایگان، از دبستان

 گرفته تا کلژدوفرانس، همه جا راه را به یکسان بر استعدادها و آمادگی ها بگشاید.

 هرجا که فکری باشد کتابی نیز باشد، نه  یک روستا بی دبستان باشد، نه یک شهر بی

 دبیرستان، نه یک شهرستان بی دانشگاه و همه اینها زیر نظر و مسئولیت حکومتی

 لاییک، حکومتی کاملا لاییک، حکومتی منحصرا لاییک.

 برای پی ریزی جامعه ای بکوشیم که در آن بلای ویرانگری بنام گرسنگی جایی

 نداشته باشد. شما قانونگزاران، از من بشنوید که فقر آفت یک طبقه نیست، بلای همه

 جامعه است. رنج فقیر تنها رنج یک فقیر نیست، ویرانی یک اجتماع است. احتضار

 طولانی فقیر است که مرگ حاد توانگر را به دنبال میاورد. فقر بدترین دشمن نظم و

 قانون است. فقر نیز همانند جهل، شبی تاریک است که الزاما میباید سپیده ای بامدادی

 در پی داشته باشد.

 ویکتور هوگو، سخنرانی در مجمع قانونگزاری فرانسه

 

15 ژانویه 1850